Gotuj, jedz i się ciesz! 25/10/2009

Dietetycy mają powody bać się literatury. Coraz więcej powieści opiera się na przekonaniu, że jedzenie to najlepsze lekarstwo na depresję. I co gorsza, takie książki stają się bestsellerami.
Julie Powell ma 29 lat i mieszka w Nowym Jorku. Zawsze marzyła o aktorstwie, ale pracuje dorywczo jako sekretarka. Praca jest nie tylko nudna, ale też nisko płatna. Mąż Julie, Eric, także nie może się poszczycić wysokimi zarobkami, więc para mieszka w ciasnym, dalekim od ideału mieszkanku. W dodatku wszyscy lekarze, z ortopedą włącznie, każą Julie jak najszybciej zajść w ciążę, bo za chwilę może to być niemożliwe - kobieta ma poważne problemy hormonalne i w końcu jest już prawie trzydziestolatką.

Tyle że Julie nie ma jeszcze ochoty na macierzyństwo, ale też boi się bezpłodności i dostaje szału, kiedy się jej przypomina, ile ma lat. To wszystko sprawia, że coraz częściej wybucha płaczem i kłóci się z mężem. Jak uporać się z tymi problemami?

Wybawienie nadchodzi z najmniej spodziewanej strony. Jest nim „Doskonalenie francuskiej sztuki kulinarnej", książka kucharska Julii Child, autorki pierwszego amerykańskiego programu telewizyjnego o gotowaniu. Poradnik wpada w ręce Julie Powell podczas wizyty w rodzinnym domu. Po krótkiej lekturze kobieta postanawia ugotować wszystkie opisane w nim potrawy, a swoje zmagania opisać na blogu. Jej internetowy dziennik szybko staje się jedną z najpopularniejszych stron. Julie zyskuje sławę, pisze o niej prasa, a jedno z wydawnictw proponuje napisanie książki. Tak powstaje „Julie & Julia. Rok niebezpiecznego gotowania", bestseller, który właśnie doczekał się polskiego wydania. W październiku 2009 r. na ekrany kin trafi jego ekranizacja z Meryl Streep i Amy Adams.

„Nigdy nie szukałam pociechy w religii - nie mam genu wiary. Ale czytając przepisy z »Doskonalenia francuskiej sztuki kulinarnej« - dziecinnie proste i ambitnie złożone, magiczne i uspokajające - pomyślałam, że tak mogłaby wyglądać modlitwa, pokrzepienie połączone z oczekiwaniem. Ta książka była jak swawolna Biblia" - napisała o źródle swojej inspiracji Julie Powell w powieści. Wniosek jest prosty: jeśli nie wiesz, co zrobić ze swoim życiem, zacznij gotować. Oczywiście, nie wszystko pójdzie jak z płatka. Julie często nie mogła znaleźć składników do dań (np. szpiku wołowego), brakowało jej wprawy, więc bywało, że obiad jadła dopiero o 23.00. Nie obyło się bez przybrania na wadze, a mąż, który wcześniej nie mógł znieść jej humorów, teraz miał dosyć obsesji na punkcie gotowania. To wszystko traci jednak znaczenie wobec faktu, że dzięki gotowaniu i jedzeniu Julie Powell odnalazła sens życia i wyrwała się z marazmu.

Jedzenie pomogło znaleźć szczęście także Marlenie de Blasi, amerykańskiej dziennikarce. Bez swoich zainteresowań kulinarnych nie znalazłaby miłości życia. Redakcja wysłała de Blasi do Wenecji, by napisała tekst o tamtejszych tradycyjnych winiarniach i recenzję restauracji o najwyższym standardzie. Wyjazd przekonał dziennikarkę do miasta, za którym wcześniej nie przepadała. Podczas jednej z kolejnych wizyt w Wenecji poznała bankowca, który zakochał się w niej nawet nie od pierwszego wejrzenia, ale od „półwejrzenia". A potem żyli długo i szczęśliwie, organizując wycieczki kulinarne po Toskanii i Umbrii. De Blasi opisała tę romantyczną historię w bestsellerze „Tysiąc dni w Wenecji", którego pokaźną część stanowią przepisy na pyszne włoskie potrawy, takie jak duszone polędwiczki cielęce z winogronami czy też śpiące śliwki.

Powieść de Blasi, która pod koniec sierpnia 2009 r. pojawiła się w księgarniach w Polsce, wpisuje się w popularny ostatnio gatunek określany jako pokłosie Petera Mayle'a. Z tym że Mayle opisywał uroki sielskiego życia w Prowansji, a książki, o których mowa, to pochwała Włoch. Fabuła jest zazwyczaj taka: główny bohater (często jest nim kobieta po przejściach) przyjeżdża do Włoch, pod wpływem nagłego impulsu kupuje dom i zaczyna nowe, beztroskie życie. Oczywiście, w tym pozbawionym trosk życiu ważną rolę odgrywają duże ilości pysznego jedzenia. „Klasykiem" gatunku jest książka Frances Mayes „Pod słońcem Toskanii", która doczekała się ekranizacji z Diane Lane w roli głównej. Autorka opisała swoją własną historię.

Po rozwodzie popadła w depresję - przyjaciółka uznała, że na smutek najlepszy będzie krótki wyjazd do Toskanii. Ostatecznie przedłużył się on na resztę życia, bo Mayes znalazła we Włoszech dom, przyjaźń i miłość. W odzyskiwaniu pogody ducha pomocne okazały się - a jakże - specjały toskańskiej kuchni. Dlatego dwa rozdziały książki to po prostu przepisy i nic dziwnego, że jedna z internautek napisała, iż czytając „Pod słońcem Toskanii" cały czas była głodna.

Głodnym można być także podczas lektury książek Ferenca Máté. Najnowsza - „Wzgórza Toskanii" - opowiada historię podobną do tej, która znajdziemy u Frances Mayes. Z tą jednak różnicą, że do sielskiej krainy przybywa nie rozgoryczona samotna kobieta, ale całkiem szczęśliwe małżeństwo. Na początku opowieści Máté wyznaje, że chciał uniknąć opisywania kulinarnych uciech, którym oddawał się wraz z żoną Candace. Doszedł jednak do wniosku, że były one zasadniczym elementem ich nowego, pełnego radości życia.

Bo jak można nie być radosnym, gdy nowa ojczyzna wita nas posiłkiem złożonym z crostini z kurzą wątróbką, makaronem z sosem grzybowym, pieczonym bażantem i „boską w smaku" pieczenią z dzika w czerwonym winie z jagodami jałowca oraz fasolą zanurzoną w oliwie i rozdrobnionym czosnku. A wszystko to zebrane w przydomowym ogródku gościnnych Włochów lub upolowane w okolicznych lasach. I oczywiście podlane grappą oraz wyśmienitym espresso. Można sobie wyobrazić, że autor wcale nie przesadza, pisząc, iż podczas toskańskiej uczty wielkanocnej zemdlał z rozkoszy, kosztując tagliatelle z ragoût z królika.

„Dosyć siedzenia w ponurym Londynie, dosyć zmęczonych powrotów do domu przez zaczadzone spalinami ciemności i wszechobecny smog. Co mnie obchodzi kariera?" - oświadcza butnie Annie Hawes w powieści „Extra virgin". Jej życie to kolejny dowód na to, że szczęście równa się Włochy plus dużo dobrego jedzenia. Hawes nie przyjechała wprawdzie do słonecznej Italii, by się lenić, ale od razu rzuciła się w wir prac ogrodniczych - najęła się do szczepienia róż.

I zanim kupiła własny dom, mieszkała w kwaterze wybranej dla niej przez pracodawcę. Wszystkie niedogodności, jak pisze, wynagradzał jej „wikt", a zwłaszcza antipasti, od których zaczyna się typowy włoski posiłek: faszerowane kwiaty cukinii, parę grubych plastrów pomidora z kopczykiem pesto czy też kwadraciki ziołowej tarty serowej. Hawes opisuje przemianę swoją i towarzyszącej jej we Włoszech siostry z „hołdujących zasadzie »wystarczy kanapka« filistrów w raczkujących smakoszy, niemogących się doczekać kolejnej kulinarnej niespodzianki". W pierwszych dniach pobytu Brytyjki niemal kłóciły się z dbającą o ich wyżywienie gospodynią Marią, by nie podawała im tak dużo jedzenia. Po pierwszym tygodniu prosiły już jednak o dokładki. wiecej: na internetowe wydanie www.wprost.pl Numer: 39/2009 (1392)

oprac.IR HappySenior.pl

Kursy walut
NBP	2010-07-29
USD	3.0618	-0.45%
EUR	3.9993	-0.03%
CHF	2.9109	+0.34%
GBP	4.7876	+0.02%

Cytat tygodnia

Gotuj, jedz i się ciesz! 25/10/2009