Reunion - wyspa kontrastów 12/02/2010

Reunion jest to mała wyspa, położona 220 km na południe od Mauritiusa. Reunion zamieszkuje ok. 800 tys. ludzi i jest to zamorskie terytorium Francji, czyli najbardziej od Europy oddalona część Unii Europejskiej. Oficjalnym językiem jest francuski a walutą Euro.

Po około 3,5 godzinnym locie z Johannesburga, głównie poprzez Ocean Indyjski ale również na południową częścią Madagaskaru, wylądowaliśmy w Saint Denis, stolicy Reunionu. Pogoda, podobna jak w Durbanie, gorąco i wilgotno. W wypożyczalni Avisa spotkaliśmy jednego z czołowych pływaków RPA, Rolanda Schoemana, który przyjechał na Mistrzostwa Oceanu Indyjskiego. Jako, że obywateli RPA tam jak na lekarstwo, przyrzekliśmy przyjść na zawody na następny dzień i wesprzeć walkę Rolanda o medale.

W Saint Denis, po ciemku, w drodze do naszego hotelu w Saint Gilles, zgubiliśmy się. Myślałby kto, mała wysepka, jak tam się zgubić. Reunion ma świetnie rozwiniętą sieć dróg, łącznie z długimi odcinkami autostrady. Jest gdzie się gubić.

Po przybyciu do hotelu-niespodzianka, wszystko zamknięte, brama, recepcja i nie można się z nikim dogadać po angielsku. Po kilku telefonach dowiedzieliśmy się, że klucze i kody do bramy i drzwi są w sąsiednim hotelu. Mimo póżnej godziny temperatura powietrza ponad 30 stopni i bardzo wilgotno, dobrze, że w pokoju jest klimatyzacja.

Dookoła wyspy

W pierwszy poranek na wyspie postanawiamy objechać ją dookoła. Reunion ma około 50 na 70 km, więc nie jest to jakiś specjalny wyczyn. W skrócie wygląda to tak: na północy- stolica, gęstsza zabudowa, lotnisko, na zachodzie - turyści, głównie z Francji, białe plaże i surferzy, na południu trochę biedniej, uprawy trzciny, dużo Hindusów i wulkan, na wschodzie też biedniej, dużo kreoli, w środku wspaniałe góry, z najwyższym szczytem ponad 3000 m npm. Nawet w super słoneczne dni, szczyty gór przykryte są chmurami a drogi dojazdowe zasnute są mgłą.

Podobno Reunion można objechać w 2 godziny, ale ja, oczywiście chcę robić zdjęcia, więc zajmuje nam to pół dnia. Przewodnik po Reunionie przestrzegał przed korkami na drogach i rzeczywiście podczas przejazdów przez miasteczka, na każdym skrzyżowaniu stoją długie sznury samochodów.

Na południowym wschodzie zatrzymujemy się w miejscu gdzie lawa z wulkanu spływa aż do oceanu. Po każdym większym wybuchu wyspa powieksza swoją powierzchnię. Wulkan, Piton De la Furnaise, wybucha zwykle co 2 lata. Ostatni duży wybuch był w roku 2007 i spowodował powiększenie krateru i spływ ogromnych mas lawy do oceanu.

W miasteczkach kręci się wielu ludzi, jakby nigdzie nie pracujących, wiele rodzin piknikuje w okolicach nabrzeży, wodospadów i w laskach. Czuje się wciąż świąteczną, a może wakacyjną atmosferę. Wyspa ma 30% bezrobocie, więc co trzeci dorosły obywatel nie ma formalnego zatrudnienia. Po południu docieramy na zawody pływackie, Roland Schoeman zdobywa jeden złoty i jeden srebrny medal, nie ma tutaj bardzo silnej konkurencji. Następnego dnia potężna burza spowodowała odwołanie części zawodów i Roland, po zdobyciu jednego złotego medalu, stracił szansę na następny.

Góry

Reunion jest wyspą tropikalną i wulkaniczną, więc tylko zachodnia część ma plaże z białym piaskiem i barierę z rafy koralowej. Resztę plaż pokrywa czarny piach wulkaniczny lub kamienie. I chociaż ogromna część turystów przyjeżdza tutaj właśnie dla tych białych plaż, to najwiekszą atrakcją Reunionu są wspaniałe, niesamowite góry, niczym z baśniowej opowieści filmowej.

Trzy miliony lat temu wulkan, Piton Des Neiges dał początek tej niezwykłej wyspie. Wybuchy tego pradawanego wulkanu spowodowały ostateczne zapadnięcie w trzech miejscach, i wygaszenie. Z tego procesu zaś narodziły się przepiękne góry z trzema amfiteatrami: Cirque De Mafate, Cirque de Cilaos i Cirque de Salazie, z najwyższym szczytem Piton Des Neigres, widocznym z wielu miejsc na wyspie.

Cirque de Mafate był pierwszym, który postanowiliśmy obejrzeć z bliska. Nie można samochodem wjechać na dno kanionu aby dostać się do jego wnętrza. Jedzie się krętymi drogami do góry do punktu widokowego, z którego można podziwiać wnętrze amfiteatru. Szczególnie interesującym jest Le Maido, gdzie ze szczytu z jednej strony widać góry i amfiteatr a z drugiej roztacza się widok na wybrzeże, Le Port i Saint Paul. Żadne zdjęcie nie odda majestatu tych gór i ich dzikiego piękna!

30 grudnia planujemy wyjazd do Cilaos, które jest najwyżej położonym miasteczkiem na wyspie i w samym środku kolejnego amfiteatru, Cirque De Cilaos. Na dole była mgła i chmury, więc zachodziła obawa, że nic nie zobaczymy, po prostu odbędziemy podróż w chmurach. Do Cilaos droga zaczyna się na dnie kanionu i pnie się w górę aż do osiągniecia wysokości 1200 m npm. Okazuje się, że mgła i chmury widoczne od zachodniej strony, gdzieś się rozlazły i pokonując 400 zakrętów możemy podziwiać wspaniałe szczyty i bujną roslinność wyspy. Na górze Janusz biegnie w góry, a ja do miasteczka robić zdjęcia.

Hell- Bourg i Cirque de Salazie

W ostatnim dniu roku zmieniamy miejsce zamieszkania. Chciałam zarezerwować cały pobyt w jednym hotelu, ale mimo że, robiłam to w sierpniu, nie było już miejsc. Na kolejne trzy noce, w tym sylwestrową, agentka zarezerwowała nam pobyt w maleńkiej, górskiej miejscowości Hell-Bourg w samym sercu trzeciego amfiteatru, Cirque De Salazie.

Po przejechaniu na drugą część wyspy, wjeżdzamy na dno kanionu, a przed nami roztaczają się niekończące wodospady, niektóre do 500 m wysokości. Widać, że ta część wyspy ma najbardziej bujną roślinność i pewnie najwięcej opadów. Nasze miejce pobytu bardziej przypomina niebo niż piekło (hell!): urocze, maleńkie domki kreolskie w otoczeniu majestatycznych gór i rodzinny hotel ze świetną restauracją. Widok z okna jak z baśni braci Grimm !!! Codziennie rano uliczki wypełnia urzekający zapach świeżo upieczonych bagietek i rogalików. Nie bez przyczyny Hell-Bourg, w każdej książce jest wspominany jako miejsce, które trzeba odwiedzić.

Helikopter

Bardzo chciałam zobaczyć Reunion z powietrza, czyli przelecieć się helikopterem. Sprawa nie jest tak prosta jakby się mogło wydawać. Po pierwsze najkrótszy nawet przelot jest kosztowny i trzeba przygotować się na wydanie najmniej ok. 200 Euro. Drugim problemem jest pogoda. Przez wiekszość dni w roku nad górami unosi się potężna czapa chmur i po prostu słaba widoczność nie pozwala helikopterom poruszać się w tych strefach.

Zapisałam się na jeden z poranków w starym roku, a po dotarciu na miejsce, o 6.45, zostaliśmy poinformowani, że lotu nie będzie ze względu na złą pogodę. Francuzi, którzy też czekali na lot wściekli się i wywiązała się niezła awantura. Ja byłam raczej rozczarowana niż zła. Moje marzenie, choć tylko częściowo, ziściło się pierwszego stycznia 2010 r. Wulkan i Cirque de Salazie były w chmurach, więc oblecieliśmy tylko część wyspy. Juz po starcie wiedziałam, że nie zrobię zdjęć mego życia, a przeszkodą były zmatowiałe i podrapane szyby oraz odbijające się światło. Wrażenie niesamowite, widoki piękne ale niestety za krótko. Lecieliśmy wzdłuż kanionu do serca Cirque de Mafate, ponad szczytami gór do Cirque de Cilaos i z powrotem wybrzeżem, podziwiając najatrakcyjniejsze, białe plaże w zachodniej części wyspy.

Wulkan

Objechaliśmy Reunion wzdłuż, wszerz, do góry i na dół. Została nam tylko wyprawa na wulkan Piton De Furnaise, który można odwiedzać tylko gdy jest dobra widoczność. Podczas mgły "wejście" jest zamknięte. Spróbowaliśmy raz, w drodze do naszego drugiego miejsca zamieszkania, ale zrezygnowaliśmy w połowie drogi, bo we mgle nawet nie bardzo wiedzieliśmy gdzie jesteśmy. Został nam już tylko jeden, ostatni, cały dzień na wyspie. Warunki pogodowe bardzo niejednoznaczne, w naszej wioseczce , wysoko w górach, świeci słońce i widoczność jest doskonala. Zrywam się z łóżka chyba o 6 rano. Dobra pogoda zachęca mnie aby wyciągnąć Janusza z łóżka i przyspieszyć wyjazd. Gdy zjeżdzamy na dół, do poziomu morza, nad górami w kierunku wulkanu unoszą się gęste chmury.

Jedziemy, to nasz ostatni dzień na wyspie. Znów wspinamy się do góry, krętymi drogami i niesamowicie bujna szata roślinna zmienia się całkowicie co kilkanaście kilometrów. Widzimy paprocie jak z Parku Jurajskiego i podziwiamy przepiękne lasy z cryptomerii japońskej. Bliżej wulkanu krajobraz się zmienia i okolica zaczyna wyglądać trochę księżycowo. Znikła gdzieś bujna roślinność, widzimy kamienie, skały a piaszczysta droga doprowadza nas do strefy wulkanicznej.

Chmury, zasłaniające wulkan, widziane z dołu zostawiliśmy za sobą, a raczej pod sobą. Nad nami błękitne niebo i bezlitosne słońce. Teraz trzeba zaparkowć pojazd i dalej już tylko na piechotę. Wulkan oddzielony jest w sposób naturalny, gdyż dojeżdza się na płaskowyż i po przejściu przez furtkę trzeba zejść około 200 m w dół po stromych schodach. Ta furtka odgrywa ważną rolę w kontrolowaniu dostępu do wulkanu w przypadku złej pogody czy groźby erupcji. Aby dojść do dużego krateru trzeba odbyć niezłą wycieczkę, która w obydwie strony zamuje około 5 godzin. Idzie mnóstwo ludzi, niekoniecznie młodych i sprawnych.

Chodzenie po lawie nie należy do najprzyjemniejszych, gdyż kamienie obsuwają się spod nóg przez cały czas. Na górze ludzie robią sobie zdjęcia na samym skraju krateru, nie bacząc na ostrzeżenia i białą linię, wyznaczającą dokąd można się zbliżyć. Po obfotografowaniu wszystkiego usiedliśmy na chwilę i... poczułam tąpnięcie. Janusz też. Dookoła żadnej reakcji, towarzystwo się posila, opala, robi zdjęcia. Postanowiliśmy, że lepiej zarządzić odwrót. Nie minęło pół godziny naszego schodzenia w dół i nadleciał helikopter żandarmerii francuskiej ogłaszając coś ważnego, oczywiście tylko po francusku. Jest zagrożenie wybuchem wulkanu i zarządzono całkowitą ewakuację.

Część ludzi została odwieziona na płaskowyż przez helikopter, uwijajacy się jak pracowita pszczoła. My doszliśmy na własnych nogach. Miałam straszną ochotę na tę przejażdzkę za darmo, ale nie byliśmy pewni czy zabiera wszystkich czy może tylko tych słabszych. A wystarczyło poczekać w miejscu wyznaczonym do lądowania i każdy mógł być zabrany. Gdy bylismy już na płaskim, odwóciłam głowę, a z wierzchołka krateru unosił się się biały dym. Za następne pół godziny wulkan wybuchł. Nie była to wielka erupcja, ale fakt że byliśmy na samym wierzchołku na godzinę przed wybuchem, dodał niecodzienności naszej ostatniej wycieczce.

Na drugi dzień, już w samolocie zabaczyłam zdjęcia z wybuchu, zrobione z helikoptera, lawa wytrysnęła i wylała się do wnętrza dużego krateru, niedaleko od miejsca, z którego podziwialiśmy wulkan, będąc na górze.

Tekst i zdjęcia: Mariola Pawełczyk, RPA, 12 lutego 2010 r. żródło: PAP Polonia dla Polonii

Tekst i zdjęcia znajdują się w ostatnim wydaniu gazetki "To i Owo", rozsyłanej elektronicznie.

To i Owo: Magazyn dla każdego i o wszystkim

mariola@africablue.co.za .

Kursy walut
NBP	2010-09-03
USD	3.0895	-0.18%
EUR	3.9635	-0.06%
CHF	3.0450	-0.44%
GBP	4.7564	-0.06%

Cytat tygodnia

Reunion - wyspa kontrastów 12/02/2010